بررسي تاثير دو نوع راکر کفش بر متغيرهاي زماني-مکاني راه رفتن در بيماران ديابتي

    —         —    

ارتباط با ما     —     لیست پایان‌نامه‌ها

... دانلود ...

بخشی از متن بررسي تاثير دو نوع راکر کفش بر متغيرهاي زماني-مکاني راه رفتن در بيماران ديابتي :


سال انتشار : 1395

نام کنفرانس، همایش یا نشریه : توانبخشي

تعداد صفحات :12

هدف: زخم کف پا از عوارض مهم بیماران دیابتی است که بر توانایی ایستادن و راه رفتن آنان تاثیر می گذارد. راهکارهای درمانی متفاوتی برای کاهش نیروهای اعمالی روی پای این بیماران استفاده شده که اکثرا موقتی است و در بلندمدت موثر نیست. کفش های راکری برای درمان زخم های دیابتی توصیه می شود. براساس مقالات موجود این سوال مطرح می شود: «آیا نیروهای اعمالی روی پا در افراد دیابتی با افراد سالم متفاوت است؟» علاوه براین مشخص نیست کدام نوع راکر (پنجه یا پاشنه) برای کاهش این نیروها موثرتر است؛ بنابراین هدف از این مطالعه مقایسه بین نیروهای اعمالی وارد بر پا در افراد دیابتی و افراد سالم و همچنین تعیین تاثیر راکرها بر این عوامل بود. فرضیه اصلی مطرح شده در این مطالعه بر این مبنا بود که راکرهای پنجه و پاشنه تاثیر مشابهی بر نیروهای اعمالی وارد بر پا در افراد دیابتی دارد.روش بررسی: در این مطالعه مداخله ای شبه تجربی 20 نفر فرد سالم و 20 نفر فرد بیمار مبتلا به نروپاتی دیابتی شرکت داشتند. تعداد نمونه ها براساس متوسط تعداد شرکت کنندگان در مطالعات قبلی انتخاب شده بودند. نمونه ها از میان بیماران ارجاع داده شده به کلینیک مراقبت از پای دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انتخاب شدند. متغیرهای زمانی-مکانی راه رفتن و نیروهای اعمالی روی پا طی راه رفتن با استفاده از سیستم تحلیل حرکت کوالیزیز مجهز به 7 دوربین و یک صفحه نیروی کیسلر (60´50 سانتی متر) ثبت شد. از افراد خواسته شد با سرعت دلخواه در طول آزمایشگاه راه بروند تا تاثیر آنی راکرها بر بیماران سنجیده شود. متغیرهایی شبیه متغیرهای زمانی-مکانی راه رفتن، حداکثر نیروی عکس العمل زمین و انتگرال نیرو-زمان (ضربه) تحلیل شد. تفاوت بین میانگین ها و تاثیرات بین افراد با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر ارزیابی و محاسبات آماری با استفاده از نسخه 17 نرم افزار SPSS و با سطح معنی داری 0.05 انجام شد.یافته ها: براساس نتایج به دست آمده اختلاف عمده ای بین افراد دیابتی و سالم در متغیرها آهنگ راه رفتن، طول گام و درصد مرحله استانس مشاهده می شود (P<0.05) با وجود اینکه سرعت راه رفتن افراد دیابتی کمتر از افراد سالم بود؛ ولی اختلاف معناداری در این متغیر مشاهده نشد (P>0.06). همچنین تفاوت معناداری بین حداکثر نیروهای اعمالی قدامی-خلفی (Fy 2، Fy 1)، داخلی-خارجی(Fx) و عمودی (Fz 2، Fz 1 و Fz 3) در دو گروه شرکت کننده وجود دارد. همچنین نوع راکر بر متغیرهای زمانی-مکانی راه رفتن تاثیر ندارد (P>0.05). درعین حال نوع راکر بر حداکثر نیروهای قدامی-خلفی اعمالی روی پا تاثیر داشته است (P<0.04). به نظر می رسد متوسط انتگرال نیرو-زمان بخش عمودی نیروی عکس العمل زمین براساس متغیر سمت و گروه متفاوت است (P<0.05).نتیجه گیری: انتگرال نیرو-زمان بخش عمودی نیروی عکس العمل زمین به طورعمده در افراد دیابتی بیشتر از افراد سالم بود. این امر می تواند زخم هایی در پای این افراد ایجاد کند. البته راکرهای پاشنه و پنجه در کاهش هیچ کدام از متغیرهای میزان نیروهای اعمالی و انتگرال نیرو-زمان موثر نبودند. توصیه می شود برای افزایش ثبات پویا و کاهش فشارهای کف پایی از کفش های راکری با سطح تکیه گاه عریض تر استفاده شود. مهم ترین محدودیت این مطالعه بررسی تاثیر آنی استفاده از راکر در این افراد بود. در مطالعات بعدی پیشنهاد می شود که تاثیر مداخلات راکری بعد از یک دوره استفاده ارزیابی شود.
كلید واژه: نروپاتی دیابتی، راکر پنجه، راکر پاشنه، متغیرهای زمانی، مکانی راه رفتن، انتگرال نیرو، زمان

لینک کمکی